Kącik kulinarny

Francuska kuchnia zachwyca jakością i wyszukaną formą. Jest przykładem prawdziwego kulinarnego kunsztu, wyrafinowanego smaku i wielkich umiejętności miejscowych kucharzy, których sława sięga daleko poza granice kraju.Jednym z honorowych tytułów Paryża jest miano kulinarnej stolicy świata. Pojęcie haute cuisine wiąże się tutaj z tradycją przyrządzania wykwintnych potraw z najlepszych produktów, najczęściej opatrzonych certyfikatem AOC (Appellation d’Origine Contrôlée) albo etykietami rouge bądź régional. Spośród typowo paryskich specjałów należy wymienić pain Poilâne, chleb wyrabiany z ciasta o dużej zawartości pełnoziarnistej mąki pszennej, z dodatkiem soli morskiej z Bretanii, wypiekany w piecu opalanym drewnem. Do warzyw popularnych w Île-de-France należy groszek z Poissy i Clamart. Taca z francuskimi serami nie byłaby kompletna, gdyby zabrakło na niej słynnego Brie de Meaux, o orzechowej nucie, wytwarzanego z surowego krowiego mleka, od 1980 r. szczycącego się certyfikatem AOC. Brie de Meaux świetnie harmonizuje z winem Côte--du-Rhône, które uwydatnia jego delikatny smak i orzechową nutę. Drugim serem przynoszącym chlubę Île-de-France jest Coulommiers, miękki, o dojrzałej skórce. Jeśli chodzi o likiery ułatwiające trawienie, nie sposób nie wspomnieć o Grand Marnier, produkowanym wyłącznie w Neauphle-le-Châteaux z pomarańczy, koniaku, wódki i syropu, oraz wyśmienitym Noyau de Poissy, uchodzącym za jeden z najstarszych w kraju. Amatorów słodyczy na pewno usatysfakcjonują makaroniki z Réau, czyli okrągłe ciasteczka z wierzchu chrupiące, a w środku miękkie, przyrządzane ze sproszkowanych migdałów, cukru i białek. W Nemours warto skosztować Coquelicot – cukierków o aromacie polnych maków, wytwarzanych według XIX-wiecznego przepisu. Normandia leży w północnej Francji, nad cieśniną La Manche. W Pays d’Auge, krainie jabłoniowych sadów, królują cydr i calvados oraz cenione sery, m.in. Livarot. W Vernon można się delektować wyśmienitym likierem o delikatnym smaku, zwanym noyeau de Vernon. W dawnym opactwie Benedyktynów w Fécamp opracowano recepturę trunku o właściwościach ułatwiających trawienie, znanego pod nazwą bénédictine. W lokalnych przepisach zamiast popularnego w innych regionach Francji białego wina często pojawia się musujący wytrawny cydr. Na normandzkich stołach nie może zabraknąć smakowitych wędlin, jak np. andouille de Vire, wytwarzanej od wieków według tej samej receptury. Pośród bardzo licznych regionalnych serów należy wymienić camembert. Prawdziwy camembert fermier ma wyrazisty zapach i smak oraz gęstą kremową konsystencję. Świetnie współgra z niezbyt młodym winem o owocowym smaku, jak choćby Bourgogne, Volnay, Savigny-Les-Beaune lub Bordeaux Saint-Émilion, a normandzcy smakosze degustują go z wytrawnym cydrem. Bretania jest nieodłącznie związana z morzem, a znawcy rozróżniają aż 13 rodzajów specjału z regionu – ostryg bretońskich, m.in. aven belon (o smaku lekko słodzonego orzecha laskowego), quiberon (o lśniącej powłoce perłowej), cancale (delikatna i wyrazista w smaku, o mocnym zapachu jodu) i belon (płaska odmiana ciesząca się światową sławą, o delikatnym smaku i „leśnym” zapachu). Poza rybami i ostrygami Bretania słynie z naleśników: crêpes au froment, przyrządzanych z białej pszennej mąki, jajek i mleka, zwykle ze słodkim nadzieniem, oraz galettes de blé noir, z mąki gryczanej, z pikantnym farszem. Przed jedzeniem podaje się chouchen, aperitif o wyjątkowo łagodnym smaku, wyrabiany z miodu i cydru. Typowym regionalnym deserem jest maślane ciasto quoing Amann. Nazwa Szampanii w północno--wschodniej Francji od razu kojarzy się z jednym z najsłynniejszych krajowych trunków. Doskonałość szampana i jego wyjątkowe cechy mają swoje źródło we właściwościach wapiennej gleby, która latem zatrzymuje wodę, a zimą zachowuje ciepło, oraz w skrupulatnym przestrzeganiu wypracowanych w ciągu wieków zasad produkcji. Do znanych regionalnych dań należy matelote champenoise, czyli potrawka z ryb (węgorza, karpia, szczupaka, leszcza lub lina) z lokalnym białym winem. Wysoko ceniony przez smakoszy jest paté d’oie (pasztet z gęsi), również podawany z białym winem. Znanym od XVI w. przysmakiem z Reims jest pain d’épices de Reims, czyli piernik, subtelnie łączący smak miodu, żytniej mąki i przypraw korzennych.Alzacja rozciągająca się między wstęgą Renu i łańcuchem Wogezów jawi się jako rozległy ogród bogato obdarowany przez naturę. Podczas spaceru uliczkami Petite France, zabytkowej dzielnicy Strasburga, warto zajrzeć do którejś z tradycyjnych Winstub, aby skosztować specjału miejscowej kuchni – choucroute, podawanego w wersji garnie, royale lub de la mer. Z miejscowymi zwyczajami ściśle wiąże się pochodzenie potrawy baeckeoffe (dosł. piec piekarza), zwanej również „daniem poniedziałkowym”, ponieważ była przygotowywana tradycyjnie w niedzielny wieczór i pieczona nazajutrz rano w piecu chlebowym. Danie składało się z ziemniaków i wieprzowiny, do których dodawano wołowinę, baraninę i niekiedy mięso gęsi. Kolejnym specjałem regionu alzackiego jest jedna z najlepszych i najtłustszych francuskich foie gras d’oie (przerośnięta gęsia wątróbka).